‘दादा’ माणसाची एक्झिट : न झुकणारं आयुष्य आणि नियतीचा क्रूर आघात !

** एनजीएन न्यूज नेटवर्क

राजकारण हे केवळ सत्तेचे गणित नसते, तर ते सहनशीलतेची, संयमाची आणि काळाच्या प्रत्येक आघाताला तोंड देण्याची कठीण परीक्षा असते. या परीक्षेत अनेकजण थकतात, कोसळतात; परंतु काही मोजकेच असे असतात, जे मौन, धैर्य आणि कणखरपणाच्या बळावर अखेरपर्यंत उभे राहतात. स्वर्गीय अजित पवार हे त्यापैकीच एक होते.

अजित पवार यांचं आयुष्य पाहिलं, तर ते केवळ यशाची मिरवणूक नव्हे, तर संघर्ष, सातत्य आणि जबाबदारीच्या ओझ्याखाली घडलेलं एक असामान्य व्यक्तिमत्त्व होतं. राजकारणातील अविरत दबाव, सततचे आरोप-प्रत्यारोप, विरोधकांची टीका आणि अपेक्षांचा डोंगर.. या सगळ्यांतूनही त्यांनी आपला मार्ग शांतपणे चालत राहण्याचा प्रयत्न केला. त्यांची शांतता ही कधीच कमजोरी नव्हती; ती त्यांची सर्वात मोठी ताकद होती.

सामान्य माणसाला जे सहन करणं अशक्य वाटेल, ते अजित पवारांनी अनेकदा निमूटपणे सहन केलं. अपमान, गैरसमज, राजकीय डावपेच आणि वैयक्तिक वेदना.. प्रत्येक प्रसंगात त्यांनी आक्रोश करण्याऐवजी जबाबदारी स्वीकारली. प्रतिक्रिया देण्याऐवजी परिस्थितीला सामोरं जाण्याची त्यांची वृत्तीच त्यांच्या व्यक्तिमत्त्वाची ओळख होती.

पवार कुटुंबाच्या राजकीय परंपरेत वाढलेला हा नेता केवळ सत्ताकांक्षी नव्हता, तर प्रशासनाची जाण असलेला, निर्णयक्षम आणि कार्यक्षम असा कार्यकर्ता होता. बारामतीची माती, सहकाराची चळवळ आणि ग्रामीण महाराष्ट्राच्या प्रश्नांशी त्यांचं नातं अतूट होतं. विकास, पायाभूत सुविधा, पाणीप्रश्न, कृषी आणि अर्थकारण या विषयांवरील त्यांची पकड सर्वश्रुत होती. परंतु नियती कधीच कुणाची तयारी पाहत नाही. अजित पवार यांचं अकाली, अनाकलनीय आणि दुर्दैवी निधन हे केवळ एका नेत्याचं जाणं नाही, तर महाराष्ट्राच्या सार्वजनिक जीवनावर कोसळलेला मोठा आघात आहे. त्यांच्या जाण्याने निर्माण झालेली पोकळी शब्दांत मांडणं कठीण आहे. कुटुंबासाठी हा असह्य धक्का असून, लाखो समर्थकांसाठी तो एक न भरून निघणारा शोक आहे.

दुःखाच्या या क्षणी त्यांच्या आठवणींमध्ये डोकावलं, तर एक शांत पण पोलादी मनोवृत्तीचं व्यक्तिमत्त्व समोर येतं. वेदना लपवणारा नव्हे, तर वेदनांनाही कर्तव्यभावनेने स्वीकारणारा असा हा नेता होता. दुःख झेलतानाही संयम राखणं, भावनांना शब्दांपेक्षा जबाबदारीत व्यक्त करणं — हे फार थोड्यांनाच जमतं.

अजित पवार यांचं आयुष्य हे आजच्या पिढीसाठी एक तत्त्वज्ञान आहे. जग सतत आपल्याकडून तडजोड, गप्प राहणं, कधी हसणं तर कधी स्वतःपेक्षा वेगळं बनण्याची अपेक्षा करतं. या सगळ्यात खरा माणूस हरवण्याचा धोका असतो. मात्र त्यांनी स्वतःला पूर्णपणे हरवू दिलं नाही. त्यांनी निभावणं शिकवलं — शांतपणे, जबाबदारीने आणि चिकाटीने.

आज ते आपल्यात नाहीत, पण त्यांनी दिलेले निर्णय, घेतलेली भूमिका आणि उभं केलेलं कार्य कायम स्मरणात राहील. पोलादी पुरुषांच्या आयुष्यातही वादळं येतात; परंतु त्या प्रत्येक वादळातून शांतपणे पुढे जाणारा असा माणूस क्वचितच जन्माला येतो.
स्वर्गीय अजित पवार यांना हीच खरी श्रद्धांजली ! त्यांच्या आयुष्याकडून आपण धैर्य, संयम आणि जबाबदारीचं धडे घ्यावेत. महाराष्ट्राच्या सार्वजनिक जीवनात त्यांनी दिलेलं योगदान कायम स्मरणात राहील.

कर्तृत्ववान अशा ‘दादा’ माणसाला भावपूर्ण श्रद्धांजली…
* कल्पना रेवगडे